SketchUp en Rhino: GLB in plaats van IFC — en waarom dat hier beter is

Waarom GLB en niet IFC hier

Voor Archicad, Revit en Vectorworks is IFC de hoofdroute, omdat die programma’s bouwelementen kennen. SketchUp en Rhino modelleren geometrie. Beide schrijven GLB rechtstreeks, en GLB is precies daarvoor gemaakt: meshes, materialen en texturen in één bestand.

Het verschil ziet u aan het resultaat. Via IFC komt een volume met één kleur aan — de houten gevel wordt een bruin vlak. Via GLB komen materiaal en textuur mee, en het model ziet er in de browser net zo uit als in uw programma. Dat geldt ook voor de deelpagina, waar uw opdrachtgever hetzelfde model draait.

SketchUp: eenheden en componenten

SketchUp exporteert tegenwoordig glTF zonder extensie; de gedocumenteerde route is Bestand, Exporteren, 3D-model en het bestandstype ‘GLTF Binary File (*.glb)’. Oudere versies kunnen dat niet — daar helpt een extensie of een omweg via OBJ.

Twee dingen verdienen eerst uw aandacht. Eenheden: een model in inches komt in de browser aan als een huis met verkeerde maten, dus zet het model vóór de export op meters. En componenten: wat honderden keren in het model voorkomt — bomen, stoelen, hekken — verdubbelt de bestandsgrootte en voegt weinig toe aan het beeld. Verberg dat vóór de export.

Rhino: meshes in plaats van oppervlakken

Bij export naar glTF schrijft Rhino meshes en puntenwolken; materialen en texturen kunnen ingesloten worden. Uw NURBS-oppervlakken worden dus een mesh, en hoe fijn die mesh is, hangt af van de meshinstellingen van Rhino.

Voor een visualisatie is dat een voordeel, zolang u het bewust bijstuurt: een grovere mesh op de gevel valt op het beeld niet op, een te fijne maakt het bestand zwaar. Vuistregel: zo fijn dat gebogen randen rond lijken, en niet fijner. Groeit het bestand boven 60 MB, dan komt dat bijna altijd door de meshdichtheid — of door een meubelpakket.

Wat er aan onze kant gebeurt

Het IFC-bestand wordt in uw browser gelezen, niet op onze server: web-ifc, een open-sourcelezer die naar WebAssembly is gecompileerd, draait in het tabblad. Hij begrijpt IFC2x3 en IFC4 en levert elk volume als driehoeksmesh in één kleur. Wat daarna wordt geüpload, is het GLB-bestand dat daaruit wordt opgebouwd — het oorspronkelijke bestand verlaat uw apparaat niet.

Wat aankomt, is dus de geometrie: alles wat in de export een volume is, met zijn kleur en zijn positie. Niet aan bod komen eigenschapssets, onderdeelnamen, lagen, IFC-klassen en texturen. Die zitten wel in het bestand, maar er wordt niets van getekend. Hebt u materialen en texturen nodig, exporteer dan GLB in plaats van IFC — dat formaat neemt ze mee. De grens is 60 MB per bestand, en het lezen kost geen punten.

Wat dit overzicht niet is

Wij hebben geen meetreeks uitgevoerd op projecten van derden en noemen daarom geen trefpercentage. Hier staan alleen twee dingen: wat onze lezer uit een IFC-bestand haalt, en dat staat in onze code, en wat het programma bij het exporteren volgens de eigen documentatie aanbiedt. Uw eigen model geeft het enige echte antwoord — en uitproberen kost niets, want het importeren gebeurt in de browser.