SketchUp i Rhino: GLB zamiast IFC — i dlaczego tutaj to lepsza droga

Dlaczego tu GLB, a nie IFC

W przypadku Archicada, Revita i Vectorworks główną drogą jest IFC, bo te programy znają elementy budynku. SketchUp i Rhino modelują geometrię. Oba zapisują GLB bezpośrednio, a GLB jest stworzony właśnie do tego: siatki, materiały i tekstury w jednym pliku.

Różnicę widać w wyniku. Przez IFC bryła dociera w jednym kolorze — drewniana elewacja staje się brązową płaszczyzną. Przez GLB materiał i tekstura docierają razem z nią, a model w przeglądarce wygląda tak, jak w Państwa programie. Dotyczy to także strony udostępniania, na której inwestor obraca ten sam model.

SketchUp: jednostki i komponenty

SketchUp eksportuje dziś glTF bez rozszerzenia; udokumentowana droga prowadzi przez Plik, Eksport, Model 3D i typ pliku „GLTF Binary File (*.glb)”. Starsze wersje tego nie potrafią — tam pomaga rozszerzenie albo objazd przez OBJ.

Na początek warto sprawdzić dwie rzeczy. Jednostki: model w calach trafia do przeglądarki jako dom o błędnych wymiarach, dlatego przed eksportem należy ustawić model na metry. I komponenty: to, co występuje w modelu po sto razy — drzewa, krzesła, ogrodzenia — podwaja rozmiar pliku, a niewiele dodaje do obrazu. Przed eksportem należy to ukryć.

Rhino: siatki zamiast powierzchni

Przy eksporcie do glTF Rhino zapisuje siatki i chmury punktów; materiały i tekstury można osadzić. Powierzchnie NURBS stają się więc siatką, a jej gęstość wynika z ustawień siatki w Rhino.

Dla wizualizacji jest to zaleta, jeśli steruje się nią świadomie: grubsza siatka na elewacji nie jest widoczna na obrazie, zbyt gęsta powiększa plik. Zasada kciuka: dość gęsta, by zakrzywione krawędzie wyglądały na okrągłe, i nie gęstsza. Jeśli plik rośnie ponad 60 MB, powodem jest prawie zawsze gęstość siatki — albo pakiet mebli.

Co dzieje się po naszej stronie

Plik IFC jest odczytywany w Państwa przeglądarce, a nie na naszym serwerze: web-ifc, otwarty czytnik skompilowany do WebAssembly, działa w karcie przeglądarki. Rozumie IFC2x3 i IFC4 i przekazuje każdą bryłę jako siatkę trójkątów w jednym kolorze. Na serwer trafia dopiero zbudowany z niej plik GLB — oryginalny plik zostaje na Państwa komputerze.

Dociera więc geometria: wszystko, co w eksporcie ma bryłę, wraz z kolorem i położeniem. Nie docierają zestawy właściwości, nazwy komponentów, warstwy, klasy IFC ani tekstury. Znajdują się one w pliku, ale nic ich nie rysuje. Jeśli potrzebne są materiały i tekstury, należy wyeksportować GLB zamiast IFC — ten format je przenosi. Limit wynosi 60 MB na plik, a odczyt nie kosztuje punktów.

Czym ten opis nie jest

Nie przeprowadziliśmy serii pomiarów na cudzych projektach, dlatego nie podajemy żadnego wskaźnika skuteczności. Zapisane są tu dwie rzeczy: co nasz czytnik pobiera z pliku IFC, co wynika z naszego kodu, oraz co program oferuje przy eksporcie według własnej dokumentacji. Rozstrzyga dopiero Państwa własny model — a nic to nie kosztuje, ponieważ import działa w przeglądarce.